SIGMUND FREUD 1856’da Moravia’da doğdu. Sekiz yaşından seksen iki yaşına dek evi Viyana’daydı. 1938’de Hitler’in Avusturya’yı ilhak etmesi üzerine Londra’ya sığındı ve ertesi yıl orada öldü. 1881’de tıp fakültesini bitiren Freud 1885-6’da Paris’te Charcot’nun yanında çalışıtı ve bu sırada ilgisi ruhbilime döndü. Viyana’da Breuer ile birlikte yürüttüğü klinik çalışmanın sonucu ruhçözümlemenin doğuşu oldu. İlkin sinirceli hastaları iyileştirmek için bir yöntem olarak amaçlanan ruhçözümleme kısa bir süre içinde sağlıklı durumu da kapsamak üzere genel olarak ruhsal yapının doğası üzerine bir kurama doğru gelişti. Başlıca düşlerin çözümlemesi üzerine bulguları izleyerek, Freud bilinçsiz süreçlerin sinirce belirtilerini olduğu gibi normal düşünce ve davranışları da etkileme düzeneklerini ortaya çıkardı. Ruhçözümleme henüz Freud'un ona kalıt bıraktığı bütün bir sorunlar kütlesiyle yüklü olsa da, ve inakçı Batı akademizminin elinden en küçük bir iyileşme görmemiş olsa da, yüz yıl boyunca onu gömmeye çalışan tüm sinirceli ve hileli saldırıların elinden en küçük bir zarara uğramış da değildir. Ruhsuz ve ussuz modernizmin kalıt aldığı tüm bilimler gibi, fizik ve matematik gibi, tarih gibi, yaşambilim gibi, ve güzel sanat gibi, ve felsefenin kendisi gibi, yalnızca daha da büyümek üzere dipdiri ayaktadır.

Aziz Yardımlı

‘‘İki içgüdü türü [yaşam ve ölüm içgüdüleri] arasındaki karşıtlık için sevgi ve nefret kutupsallığını ortaya getirebiliriz. Eros’un bir temsilcisini bulmada hiçbir sıkıntıya düşmeyiz; buna karşı, yakalaması güç olan ölüm içgüdüsü için kendisine nefret tarafından yol gösterilen yoketme içgüdüsünde bir temsilci bulabilirsek bundan büyük hoşnutluk duymamız gerekir. Şimdi, klinik gözlem yalnızca nefretin beklenmedik ölçüde düzenli olarak sevginin eşliğinde olduğunu (iki-değerlilik) değil, yalnızca insan ilişkilerinde nefretin sık sık sevginin bir ön habercisi olduğunu değil, ama ayrıca bir dizi durumda nefretin sevgiye ve sevginin nefrete dönüştüğünü de gösterir. Eğer bu dönüşüm salt zamansal bir ardışıklıktan daha çoğu ise, o zaman açıktır ki erotik içgüdüler ve ölüm içgüdüleri arasındaki ayrımın zemini yiter.’’ Sigmund Freud, Ego ve İd.