Nietzsche yaşayan bir düşünürdür—tüm kuşkuculuğu ile, tüm kötümserliği ile, tüm paranoyası ile bugün de Batı bilincinde varoluşunu sürdürür. Kötümserliğinde insan Özgürlüğüne ve Kurtuluşuna meydan okur, kuşkuculuğu ile Gerçeklik ve Ustan kaçar. Kendi için algıladığı yabancı bir dünya karşısında, duygusu yalnızca Korku, Endişe ve Yılgıdır, ve ruhunda yalnızca Sevgisizliğe ve Nefrete, YOKEDİCİLİK itkisine yer vardır. Varoluşunda hiçbir SALTIK bulamayan, hiçbir GERÇEKLİK tanıyamayan, hiçbir DEĞER yaratamayan bu göreci, değersiz, yalancı bakış açısında tüm Us çözünür, ortada kalan şekilsiz bilinç eksiksiz USDIŞIna dökülür: Tüm kuşkuculuk, tüm nihilizm (ya da tüm pozitivizm) bu karanlık tinin, bu misolojinin, bu misantropinin sözde ‘felsefesi’dir.

Nihilizm ne antik sofist Gorgias’ın, ne de modern sofist Nietzsche’nin öznel bir yaratısıdır. Bir mantık olarak, tüm zamanlarda tüm bilinçlerde gizil bir eğilimdir. Nihilizim bilincin Anlam, Değer, Gerçeklik, Güzellik, Sevgi, İdealizm gibi kavram ve duygularla TANIŞMAMIŞ alanlarının anlatımıdır.

Nihilist bilincin dünyası kuşku ve güvensizlik kategorileri ile belirlenir. Ona göre, insan varoluşunda çatışma, kavga, saldırganlık, sadizm bitimsizdir: USSAL BARIŞ bir düştür. İnsanlar arasında türesizlik ve eşitsizlik saltıktır: GÜÇ İSTENCİ asıl töredir. Yokedicilik kesintisizdir: insan tinsel ve özdeksel varlığında DEĞERsizdir. Varoluş bir benciller ve acımasızlar ve açgözlüler arenasında yaşanır. Böyle bir usdışı varoluş gerçekten de öyle bir ekinsel yapı, daha doğrusu öyle bir yapısızlıktır ki, herşeye izin verir: Türe ve türesizlik arasında bir ayrım görmez, İyi ve Kötü, Doğru ve Eğri, Güzel ve Çirkin, Gerçek ve Yanlış, tümü de baştan sona göreli, baştan sona öznel yeğleme sorunlarıdır. Böyle bir ‘realite’de, böyle bir ‘varoluş’ta DEĞER ve ANLAM hiç kuşkusuz yoktur, ÖZGÜRLÜK ve KURTULUŞ yalnızca Usun tehlikeli düşlemleridir. BİLİM mi? O da salt bir GÜÇ SORUNUdur, GÜÇLÜLERin oyunudur, ve Nietzsche’ye göre, “Tüm masalların en büyüğüdür!”

İnsanı AnlaMAmak insanı çarpık ekinsel kategorilerin terimlerinde yorumlayan modern Batı kuramcılığının doğal ve kaçınılmaz vargısıdır. Nihilizm gerçekten de bu varoluşun değersizliğinin, hiçliğinin, anlamsızlığının bilincidir: Bu bilinç bir yadsımayı imler, ama, paradoksal olarak, o denli de bir doğrulama içerir, çünkü nihilizmin bu hiçliği aşacak olumlu kategorileri yoktur. Batı tininin kapanışı yalnızca kendi mantıksal öncüllerinin, kendi eytişiminin bir sonucudur, ve Bilim ve Bilgiye, Gerçeklik ve Değere, Özgürlük ve Kurtuluş tasarlarına saldırması bu irrasyonalist bilincin TUTUCU, giderek GERİCİ özünü ortaya sererken, düşüncenin tam durduruluşu ya da tamamlanmış aptallaşma bir tarihsel çağın noktasını koyar.