İnsan olmak insanı bilmek, ya da insanı anlamak insanı gerçekleştirmektir.

Bu hiçbir soyut bakış açısına gereç olamayacak denli somut bir Özgürlük sorunudur—düşünmede olduğu denli eylemde de. Ve hiçbir yerel/ekinsel bakış açısına indirgenemeyecek denli evrenseldir—insan için olduğu denli insanlık için de.

Usu ile değil ama salt içgüdüsü ile yaşayan halk için, salt kaba/acı deneyim yoluyla öğrenmeyi sürdüren inakçı/kuşkucu insanlık için, ruhunda olgucu olan “değer-siz” bilinç için bu hiçbir zaman bir sorun bile olamaz. Ruhsuz düzen gerçekten de kendisi gibi ruhsuz bireyde yaşar, onun kendi soyutluğu tarafından üretilir, sürdürülür, ve savunulur.

Pragmatik düşüncesizliğin tehlikeye attığı şey insan ruhları ve bedenleri değil ama yalnızca doğal ve ekinsel çevre midir? Korkutucu olan şey evrensel demokratik silahlanma değil ama yalnızca nükleer silahlanma mıdır? Rahatlatıcı olan şey ülkelerin geleceğini, dünyanın yazgısını para mantığının eline bırakmak mıdır? Ve kurtarıcı olacak biricik şey bunları ve benzeri yıkımların tümünü birden yaratan evrensel bilgisizliği görmek, sorunun gerçeğini, usun sorumluluğunu kavramak değil midir? Kurtulması, kendi kendini ve onun olan herşeyi kurtarması gereken şey insan ve insanlık değil midir? Yaşama geçirilmesi gereken şey gerçek İnsan Hakları, yaratılması gereken şey gerçek İnsan Değerleri ve gerçek İnsan Güzelliği değil midir? Erdemi dünyasallaştırması, duygunun ve usun uyumunu, estetik ve törel duyarlığın birliğini burada ve şimdide sağlaması gereken varlık şu içimizdeki ve karşımızdaki ve uzağımızdaki insan değil midir? Dünyayı insana yaraşır bir dünya yapmak için, insanı kendine yaraşır kılmak en az eşit ölçüde gerekli değil midir? Bilgelik sevgisi bu belirleyici anlamda en son insan için de saltık olarak zorunlu değil midir?

Felsefe arayan, ve gevşek bir söylem yerine yöntemli bir tanıtlama ve eytişimsel bir sağınlık bekleyen okur Kaufmann’da tam tersini bulacak, tanıtlama/gerçeklik arayışının kendisinin insan usunun gelişiminin önünde bir “engel” olduğunun söylendiğini, Hegel’in felsefi çabayı yeniden diriltebilmek ve modern dünya için sağlığına kavuşturabilmek için öylesine vurguladığı kurgul yöntemin sözünün bile edilmediğini görecektir. Ama ekinsel bir çalışma için aşırı olacak bu istekten vazgeçersek, çalışma Alman ussalcı geleneğinin kavrayış gücünü yansıtan ideal eleştirmenin, eşit ölçüde yaratıcı da olan bir hermeneutik ustasının ürünüdür ve pekçok “felsefeci”yi kuşkucu uykudan uyandırmayı başarabilecek bir girişimdir.