Novalis
Hyazinth ile Rosenblütchen’ın
Öyküsü  

Novalis
Die Geschichte von Hyazinth und Rosenblütchen

Anne ve babası çok üzgündü. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Sağlıklı ve iştahlıydı, onu bir kere bile olsun incitmemişlerdi, birkaç yıl öncesine kadar hiç kimsenin olmadığı kadar mutlu ve neşeliydi. Her oyunda önde oynar, tüm kızlar tarafından beğeniyle izlenirdi. Gerçekten çok güzeldi, bir tablo gibiydi ve çok güzel dans ederdi.

Seine Eltern waren sehr betrübt, sie wußten nicht was sie anfangen sollten. Er war gesund und aß, nie hatten sie ihn beleidigt, er war auch bis vor wenig Jahren fröhlich und lustig gewesen, wie keiner; bei allen Spielen voran, von allen Mädchen gern gesehn. Er war recht bildschön, sah aus wie gemalt, tanzte wie ein Schatz.

Kızların arasında tatlı, tablo gibi güzel, taşbebek gibi büyümüş, altın ipek saçları, kiraz kırmızısı dudakları, kuzgun karası gözleri olan bebek vücutlu biri vardı. Öylesine sevimliydi ki, onu kim görse eriyip giderdi. O zamanlar Rosenblüte — ki adı buydu — tablo kadar güzel Hyazinth’e — ki adı buydu — güzel duygular besler ve Hyazinth de onu ölesiye severdi. Öteki çocuklar bunu bilmezlerdi. Bunu onlara ilk kez bir menekşe söylemişti; ev kedicikleri de bunu görmüşlerdi çünkü ailelerinin evleri yanyanaydı.

Unter den Mädchen war eine, ein köstliches, bildschönes Kind, sah aus wie Wachs, Haare wie goldne Seide, kirschrote Lippen, wie ein Püppchen gewachsen, brandrabenschwarze Augen. Wer sie sah, hätte mögen vergehn, so lieblich war sie. Damals war Rosenblüte, so hieß sie, dem bildschönen Hyazinth, so hieß er, von Herzen gut, und er hatte sie lieb zum Sterben. Die andern Kinder wußten's nicht. Ein Veilchen hatte es ihnen zuerst gesagt, die Hauskätzchen hatten es wohl gemerkt, die Häuser ihrer Eltern lagen nahe beisammen.

Hyazinth gece penceresinin önünde dururken ve Rosenblütchen de kendininkinin önünde dururken, ve kedicikler fare avlamak için ortalıkta dolanırken, ikisini de dururken görürler ve kimi zaman öylesine sesli kıkırdayıp gülüşürlerdi ki, çocuklar bunu duyarlar ve onlara kızarlardı. Menekşe güvendiği için bunu çileğe söylemişti; o da arkadaşına, yeşil frenk üzümüne, ve o da Hyazinth yoldan geçerken onu kızdırmadan yapamaz oldu. Böylelikle tüm bahçe ve orman onu öğrendi, ve Hyazinth evden dışarı çıktığında her yandan şu sesleri duyar oldu: Rosenblütchen benim sevgilimdir!

Wenn nun Hyazinth die Nacht an seinem Fenster stand und Rosenblüte an ihrem, und die Kätzchen auf dem Mäusefang da vorbeiliefen, da sahen sie die beiden stehn und lachten und kicherten oft so laut, daß sie es hörten und böse wurden. Das Veilchen hatte es der Erdbeere im Vertrauen gesagt, die sagte es ihrer Freundin, der Stachelbeere, die ließ nun das Sticheln nicht, wenn Hyazinth gegangen kam; so erfuhr's denn bald der ganze Garten und der Wald, und wenn Hyazinth ausging so rief's von allen Seiten: Rosenblütchen ist mein Schätzchen!

Nun ärgerte sich Hyazinth, und mußte doch auch wieder aus Herzensgrunde lachen, wenn das Eidechschen geschlüpft kam, sich auf einen warmen Stein setzte, mit dem Schwänzchen wedelte und sang:

Rosenblütchen, das gute Kind,
Ist geworden auf einmal blind
Denkt, die Mutter sei Hyazinth,
Fällt ihm um den Hals geschwind;
Merkt sie aber das fremde Gesicht,
Denkt nur an, da erschrickt sie nicht,
Fährt, als merkte sie kein Wort,
Immer nur mit Küssen fort.

Ahh! Bu harikuladelik ne çabuk geçti. Yabancı ülkelere giden bir adam geldi, görülmedik duyulmadık uzak yerlere yolculuklar yapmıştı. Uzun sakalı, derin gözleri, korkunç kalın kaşları, alışılmadık betilerle işli ve çok bol olan tuhaf bir elbisesi vardı. Hyazinth’lerin evinin önüne oturdu. Hyazinth merak ettiği için ekmek ve şarap alarak yanına gitti. Adam beyaz sakalını ayırdıktan sonra gecenin derinliğine kadar anlattı, ve Hyazinth hiç gevşemeden, kıpırdamadan ve dinlemekten yorulmadan onu dinledi. Sonradan öğrenildiği kadarıyla adam yabancı ülkelerden, bilinmeyen yerlerden, hayranlık verici olağanüstü şeylerden söz etmiş, ve orada üç gün kalmış, Hyazinth ile birlikte derin kuyuların dibine doğru sürünmüşler.

Ah! wie bald war die Herrlichkeit vorbei. Es kam ein Mann aus fremden Landen gegangen, der war erstaunlich weit gereist, hatte einen langen Bart, tiefe Augen, entsetzliche Augenbrauen, ein wunderliches Kleid mit vielen Falten und seltsame Figuren hineingewebt. Er setzte sich vor das Haus, das Hyazinths Eltern gehörte. Nun war Hyazinth sehr neugierig, und setzte sich zu ihm und holte ihm Brot und Wein. Da tat er seinen weißen Bart von einander und erzählte bis tief in die Nacht, und Hyazinth wich und wankte nicht, und wurde auch nicht müde zuzuhören. Soviel man nachher vernahm, so hat er viel von fremden Ländern, unbekannten Gegenden, von erstaunlich wunderbaren Sachen erzählt, und ist drei Tage dageblieben, und mit Hyazinth in tiefe Schachten hinuntergekrochen.

Rosenblütchen bu usta büyücüyü çok lanetledi, çünkü Hyazinth kafası bütünüyle onun konuşmalarıyla dolu olduğu için hiçbir şeyle ilgilenmiyor, kendine seyrek olarak çok az yiyecek birşey alıyordu. Adam en sonunda ayrıldı, ama arkasında hiç kimsenin okuyamadığı bir kitapçık bıraktı. Hyazinth de onun yanına yemiş, ekmek ve şarap verdi, ve çok uzaklara dek ona eşlik etti. Çok dalgın olarak döndü ve yepyeni bir yaşam-dönüşümü başladı. Rosenblütchen öfkelenmede haklıydı, çünkü o andan itibaren Hyazinth onunla çok az ilgilendi ve hep tek başına kaldı.

Rosenblütchen hat genug den alten Hexenmeister verwünscht, denn Hyazinth ist ganz versessen auf seine Gespräche gewesen, und hat sich um nichts bekümmert; kaum daß er ein wenig Speise zu sich genommen. Endlich hat jener sich fortgemacht, doch dem Hyazinth ein Büchelchen dagelassen, das kein Mensch lesen konnte. Dieser hat ihm noch Früchte, Brot und Wein mitgegeben, und ihn weit weg begleitet. Und dann ist er tiefsinnig zurückgekommen, und hat einen ganz neuen Lebenswandel begonnen. Rosenblütchen hat recht zum Erbarmen um ihn getan, denn von der Zeit an hat er sich wenig aus ihr gemacht und ist immer für sich geblieben.

Bir keresinde Hyazinth eve geldiğinde yeni doğmuş gibiydi. Büyüklerinin boynuna atlayarak ağladı. “Yabancı ülkelere gitmeliyim,” dedi, “ormandaki yaşlı tuhaf kadın bana nasıl iyileşebileceğimi anlattı, kitabı ateşe attı, ve size gelip sizden beni kutsamanızı istememi söyledi. Belki çok yakında dönerim, belki de hiç dönmem. Rosenblütchen’a selam söyleyin. Onunla konuşmak isterdim; bana ne olduğunu bilmiyorum, birşeyler beni gitmeye itiyor; ne zaman eski günleri düşünmek istesem hemen güçlü düşünceler araya giriyor, yürek ve sevgiyle birlikte huzur da kaçıyor. Onları aramaya gitmeliyim. Nereye gideceğimi size söylemek isterdim, ama bunu ben kendim de bilmiyorum — bir yer ki orada her şeyin annesi olan peçeli genç kadın yaşar. Yüreğim onun için yanar. Elveda.”

Nun begab sich's, daß er einmal nach Hause kam und war wie neugeboren. Er fiel seinen Eltern um den Hals und weinte. "Ich muß fort in fremde Lande," sagte er; "die alte wunderliche Frau im Walde hat mir erzählt, wie ich gesund werden müßte, das Buch hat sie ins Feuer geworfen, und hat mich getrieben, zu euch zu Gen und euch um euren Segen zu bitten. Vielleicht komme ich bald, vielleicht nie wieder. Grüßt Rosenblütchen. Ich hätte sie gern gesprochen, ich weiß nicht, wie mir ist, es drängt mich fort; wenn ich an die alten Zeiten zurück denken will, so kommen gleich mächtigere Gedanken dazwischen, die Ruhe ist fort, Herz und Liebe mit, ich muß sie suchen gehn. Ich wollt' euch gern sagen, wohin, ich weiß selbst nicht, dahin wo die Mutter der Dinge wohnt, die verschleierte Jungfrau. Nach der ist mein Gemüt entzündet. Lebt wohl."

Oradan güçlükle ayrılarak yola çıktı. Büyükleri acılar içinde feryat edip gözyaşı döktüler, Rosenblütchen odasından çıkmadı ve gözlerinden kan gelinceye dek ağladı. Hyazinth vadilerden ve yabanıl topraklardan, dağlardan ve nehirlerden geçerek gizemli ülkeye doğru yürüyebildiği kadar yürüdü. Her yerde tüm insan ve hayvanlara, kaya ve ağaçlara, kutsal Tanrıçayı (İsis) sordu. Kimileri güldü, kimileri sustu, hiç birinden yanıt alamadı. Başlangıçta dağlık taşlık yabanıl topraklardan geçti, sis ve bulutlar kendilerini onun yoluna attılar ve fırtına dinmek bilmedi; sonra gözlerden uzak bir kum çölü, ateşli topraklar buldu, ve dolaştıkça yüreği de değişti, zaman ona uzun gelmeye başladı ve iç huzursuzluğu hafifledi. Daha yumuşak oldu ve içindeki zorlu itki yerini sessiz ama tüm erincini dağıtan güçlü bir akıma bıraktı. Sanki yıllar geçmiş gibi geldi.

Er riß sich los und ging fort. Seine Eltern wehklagten und vergossen Tränen, Rosenblütchen blieb in ihrer Kammer und weinte bitterlich. Hyazinth lief nun was er konnte, durch Täler und Wildnisse, über Berge und Ströme, dem geheimnisvollen Lande zu. Er fragte überall nach der heiligen Göttin (Isis) Menschen und Tiere, Felsen und Bäume. Manche lachten, manche schwiegen, nirgends erhielt er Bescheid. Im Anfange kam er durch rauhes, wildes Land, Nebel und Wolken warfen sich ihm in den Weg, es stürmte immerfort; dann fand er unansehnliche Sandwüsten, glühenden Staub, und wie er wandelte, so veränderte sich auch sein Gemüt, die Zeit wurde ihm lang und die innere Unruhe legte sich, er wurde sanfter und das gewaltige Treiben in ihm allgemach zu einem leisen, aber starken Zuge, in den sein ganzes Gemüt sich auflöste. Es lag wie viele Jahre hinter ihm.

Çevresi yeniden zenginleşti ve çeşitlendi, hava ılık ve mavi oldu, yol daha düzleşti, yeşil fundalıklar onu çekici gölgeleriyle coşkulandırıyor, ama o onların dilini anlamıyor, onlar da konuşuyor gibi görünmüyor, ve yine de onun kalbini yeşil renklerle ve serin, sessiz varlıklarla dolduruyorlardı. İçindeki o tatlı özlem her geçen gün daha da büyüdü, ve yapraklar her geçen gün daha da genişleyip yumuşadı, kuşlar ve hayvanlar hep daha sesli ve neşeli, meyveler hep daha tatlı, gökyüzü daha koyu, hava daha ılık, ve sevgisi daha sıcak oldu, zaman hep daha hızlı geçti, ona nerdeyse hedefine yaklaşmış gibi geldi.

Nun wurde die Gegend auch wieder reicher und mannigfaltiger, die Luft lau und blau, der Weg ebener, grüne Büsche lockten ihn mit anmutigen Schatten, aber er verstand ihre Sprache nicht, sie schienen auch nicht zu sprechen, und doch erfüllten sie sein Herz mit grünen Farben und kühlem, stillem Wesen. Immer höher wuchs jene süße Sehnsucht in ihm, und immer breiter und saftiger wurden die Blätter, immer lauter und lustiger die Vögel und Tiere, balsamischer die Früchte, dunkler der Himmel, wärmer die Luft, und heißer seine Liebe, die Zeit ging immer schneller, als sähe sie sich nahe am Ziele.

Günlerden bir gün, bir vadinin göğe yükselen siyah sütunları arasından aşağı doğru gelen kristal bir kaynak ve bir demet çiçekle karşılaştı. Onu bilinen sözlerle dostça selamladılar.

Eines Tages begegnete er einem kristallenen Quell und einer Menge Blumen, die kamen in ein Tal herunter zwischen schwarzen himmelhohen Säulen. Sie grüßten ihn freundlich mit bekannten Worten.

“Bu ülkenin sevgili insanları,” dedi, “İsis’in kutsal evini nerede bulabilirim ki? Buralarda bir yerlerde olmalı, ve belki de siz burayı benden daha iyi biliyorsunuzdur.”

"Liebe Landsleute," sagte er, "wo find' ich wohl den geheiligten Wohnsitz der Isis? Hier herum muß er sein, und ihr seid vielleicht hier bekannter als ich."

“Biz de buradan yalnızca geçiyorduk,” diye yanıtladı çiçekler; “bir ruh ailesi yolculuğa çıktı ve biz onların yol ve konaklama yerlerini hazırlıyoruz, kısa bir süre önce karşılaştığımız bir yerde onun adını söylediklerini duyduk. Dosdoğru bizim geldiğimiz yöne git, orada daha çok şey öğrenebilirsin.”

"Wir gehn auch nur hier durch," antworteten die Blumen; "eine Geisterfamilie ist auf der Reise und wir bereiten ihr Weg und Quartier indes sind wir vor kurzem durch eine Gegend gekommen, da hörten wir ihren Namen nennen. Gehe nur aufwärts, wo wir herkommen, so wirst du schon mehr erfahren."

Kaynak ve çiçekler bunu söylerken gülümsediler, ona taze içecek sunup yollarına devam ettiler.

Die Blumen und die Quelle lächelten, wie sie das sagten, boten ihm einen frischen Trunk und gingen weiter.

Hyazinth onların öğütlerini yerine getirdi, sora sora en sonunda uzun zamandır aradığı, palmiyelerin ve daha başka değerli bitkilerin arasında saklı olan konuta geldi. Yüreği sonsuz bir özlemle çarpıyor, bu tatlı çarpıntı öncesi ve sonrası olmayan zamanın konakladığı bu konutta her yerine yayılıyordu. Göksel hoş kokular altında uykuya daldı, çünkü yalnızca düş onu en kutsal olana eriştirebilirdi. Gizemli bir biçimde, düş onu tuhaf eşyalarla dolu sonsuz sayıda odadan çekici tınılara ve sürekli değişen uyumlara ulaştırdı. Her şey ona çok tanıdık ama gene de hiç görmediği bir güzelliğe bürülü göründü; son dünyasal gölge de havada uçarcasına yitip gitti ve Hyazinth Tanrıçanın önünde durdu, onun hafif, pırıltılı peçesini kaldırdı, ve Rosenblütchen onun kollarına gömüldü.

Hyazinth folgte ihrem Rat, frug und frug und kam endlich zu jener längst gesuchten Wohnung, die unter Palmen und andern köstlichen Gewächsen versteckt lag. Sein Herz klopfte in unendlicher Sehnsucht, und die süßeste Bangigkeit durchdrang ihn in dieser Behausung der ewigen Jahreszeiten. Unter himmlischen Wohlgedüften entschlummerte er, weil ihn nur der Traum in das Allerheiligste führen durfte. Wunderlich führte ihn der Traum durch unendliche Gemächer voll seltsamer Sachen auf lauter reizenden Klängen und in abwechselnden Akkorden. Es dünkte ihm alles so bekannt und doch in niegesehener Herrlichkeit, da schwand auch der letzte irdische Anflug, wie in Luft verzehrt, und er stand vor der himmlischen Jungfrau, da hob er den leichten, glänzenden Schleier, und Rosenblütchen sank in seine Arme.

Uzaktan bir müzik sevgililerin yeniden buluşmasının gizini, özlemlerinin giderilmesini kuşattı, ve bu olağanüstü yeri yabancı herşeye kapadı. Hyazinth daha sonra uzun yıllar Rosenblütchen ile ailesinin ve dostlarının yanında yaşadı, ve sayısız torun gizemli yaşlı kadına öğüdünden ve ateşinden ötürü teşekkür etti, çünkü o günlerde insanların istedikleri kadar çocukları olurdu.

Eine ferne Musik umgab die Geschehnisse des liebenden Wiedersehns, die Ergießungen der Sehnsucht, und schloß alles Fremde von diesem entzückenden Orte aus. Hyazinth lebte nachher noch lange mit Rosenblütchen unter seinen frohen Eltern und Gespielen, und unzählige Enkel dankten der alten wunderlichen Frau für ihren Rat und ihr Feuer; denn damals bekamen die Menschen soviel Kinder, als sie wollten.