|
|
|
|
|
|||||||||||||||
|
Das
Ich und das Es
(A) ALMANCA YAYIMLAR:
1923 Leipzig, Viyana ve Zürih: Internationaler Psychoanalytischer Verlag.
s. 77ss.
(B) İNGİLİZCE ÇEVİRİLER:
1927 Londra: Hogarth Press ve Institute of Psycho-Analysis. S. 88. (Çeviren:
Joan Riviere.) |
|
|
|
|
| (Türkçe metindeki göndermeler Türkçe çevirilerde eklenen paragraf numaralarını belirtir.) | (İngilizce metindeki sayfa göndermeleri The Pelican Freud Library, Cilt 11’e: On Metapsychology, The Theory of Psychoanalysis.) |
IVİÇGÜDÜLERİN İKİ SINIFI IV. 1. Daha önce demiştik ki, eğer ruhsal varlığı bir O, bir ben
ve bir üst-ben olarak ayrımlaştırmamız bilgimizde bir ilerleme anlamına
geliyorsa, bunun kendini ruhsal yaşamdaki dinamik ilişkileri daha derinlemesine
anlamanın ve daha iyi betimlemenin aracı olarak da göstermesi gerekir.
Yine daha önce açıkça belirttik ki, ben algının tikel etkisi altında durur,
ve kabaca algıların ben için içgüdülerin O için taşıdığı aynı anlamı taşıdıkları
söylenebilir. Aynı zamanda ben de tıpkı O gibi içgüdülerin etkisi altında
kalır, ve aslında onun yalnızca özel olarak değişkiye uğramış bir bölümüdür.
|
IV DIE BEIDEN TRIEBARTEN IV. 1. Wir sagten bereits, wenn unsere Gliederung des seelischen Wesens in ein Es, ein Ich und ein Über-Ich einen Fortschritt in unserer Einsicht bedeutet, so muß sie sich auch als Mittel zum tieferen Verständnis und zur besseren Beschreibung der dynamischen Beziehungen im Seelenleben erweisen. Wir haben uns auch bereits klar gemacht, daß das Ich unter dem besonderen Einfluß der Wahrnehmung steht und daß man im Rohen sagen kann, die Wahrnehmungen haben für das Ich dieselbe Bedeutung wie die Triebe für das Es. Dabei unterliegt aber auch das Ich der Einwirkung der Triebe wie das Es, von dem es ja nur ein besonders modifizierter Anteil ist.
|
IV. 1. WE HAVE already said that, if the differentiation we have made of the mind into an id, an ego, and a super-ego represents any advance in our knowledge, it ought to enable us to understand more thoroughly the dynamic relations within the mind and to describe them more clearly. We have also already concluded [pp. 363-4] that the ego is especially under the influence of perception, and that, speaking broadly, perceptions may be said to have the same significance for the ego as instincts have for the id. At the same time the ego is subject to the influence of the instincts, too, like the id, of which it is, as we know, only a specially modified part. |
|
IV. 2. İçgüdüler üzerine kısa bir süre önce (Haz İlkesinin
Ötesi’nde) bir görüş geliştirdim ve burada ona bağlı kalacağım ve
onu daha öte tartışmalarım için temel alacağım. Bu görüşe göre iki içgüdü
türü ayırdetmemiz gerekir ki bunlardan biri, eşeysel içgüdüler
ya da Eros, çok daha belirgindir ve incelemeye açıktır. Yalnızca
asıl engellenmemiş eşeysel içgüdüyü ya da ondan türetilen amaçta-engellenmiş
ya da yüceltilmiş içgüdüsel dürtüleri değil ama ayrıca öz-sakınım içgüdüsünü
de kapsar ki, bunu bene yüklememiz gerekir ve çözümleme çalışmasının başında
onu eşeysel nesne-içgüdülerinin karşısına koymak için geçerli nedenlerimiz
vardı. İkinci içgüdü türünü göstermek güçlükler yarattı; sonunda sadizmi
onun temsilcisi olarak görmeye başladık. Yaşambilim tarafından desteklenen
kuramsal irdelemeler temelinde, bir ölüm içgüdüsü varsayımını ortaya
koyduk ki, görevi örgensel yaşamı dirimsiz duruma geri götürmektir; bu
arada Eros ise, parçacıklara dağılmış dirimli tözün sürekli olarak daha
da kapsamlı bir toparlanması yoluyla yaşamı karışık bir düzeye yükseltme
ve doğal olarak aynı zamanda saklama hedefini izler. Böylelikle her iki
içgüdü de sözcüğün en sağın anlamında tutucu olarak davranırlar, çünkü
her ikisi de şeylerin yaşamın doğuşu ile bozulmuş olan bir durumunu yeniden
kurmaya çabalarlar. Yaşamın doğuşu böylece yaşamın sürmesinin ve aynı
zamanda ayrıca ölüme doğru çabanın nedeni olurken, yaşamın kendisi bu
iki eğilim arasındaki bir kavga ve uzlaşma olur. Yaşamın kökeni sorunu
kozmolojik bir sorun olarak kalırken, yaşamın erek ve niyetine ilişkin
soru ikicilik terimlerinde yanıtlanacaktır.43 43[Bkz. aşağıda dipnot 51.] |
IV. 2. Über die Triebe habe
ich kürzlich (Jenseits des Lustprinzips) eine Anschauung entwickelt, die
ich hier festhalten und den weiteren Erörterungen zugrunde legen werde.
Daß man zwei Triebarten zu unterscheiden hat, von denen die eine, Sexualtriebe
oder Eros, die bei weitem auffälligere und der Kenntnis zugänglichere ist.
Sie umfaßt nicht nur den eigentlichen ungehemmten Sexualtrieb und die von
ihm abgeleiteten zielgehemmten und sublimierten Triebregungen, sondern auch
den Selbsterhaltungstrieb, den wir dem Ich zuschreiben müssen und den wir
zu Anfang der analytischen Arbeit mit guten Gründen den sexuellen Objekttrieben
gegenübergestellt hatten. Die zweite Triebart aufzuzeigen bereitete uns
Schwierigkeiten; endlich kamen wir darauf, den Sadismus als Repräsentanten
derselben anzusehen. Auf Grund theoretischer, durch die Biologie gestützter
Überlegungen supponierten wir einen Todestrieb, dem die Aufgabe gestellt
ist, das organische Lebende in den leblosen Zustand zurückzuführen, während
der Eros das Ziel verfolgt, das Leben durch immer weitergreifende Zusammenfassung
der in Partikel zersprengten lebenden Substanz zu komplizieren, natürlich
es dabei zu erhalten. Beide Triebe benehmen sich dabei im strengsten Sinne
konservativ, indem sie die Wiederherstellung eines durch die Entstehung
des Lebens gestörten Zustandes anstreben. Die Entstehung des Lebens wäre
also die Ursache des Weiterlebens und gleichzeitig auch des Strebens nach
dem Tode, das Leben selbst ein Kampf und Kompromiß zwischen diesen beiden
Strebungen. Die Frage nach der Herkunft des Lebens bliebe eine kosmologische,
die nach Zweck und Absicht des Lebens wäre dualistisch beantwortet.
|
IV. 2. I have lately developed a view of the instincts49 which I shall here hold to and take as the basis of my further discussions. According to this view we have to distinguish two classes of instincts, one of which, the sexual instincts or Eros, is by far the more conspicuous and accessible to study. It comprises not merely the uninhibited sexual instinct proper and the instinctual impulses of an aim-inhibited or sublimated nature derived from it, but also the self-preservative instinct, which must be assigned to the ego and which at the beginning of our analytic work we had good reason for contrasting with the sexual object-instincts. The second class of instincts was not so easy to point to; in the end we came to recognize sadism as its representative. On the basis of theoretical considerations, supported by biology, we put forward the hypothesis of a death instinct, the task of which is to lead organic life back into the inanimate state; on the other hand, we supposed that Eros, by bringing about a more and more far-reaching combination of the particles into which living substance is dispersed, aims at complicating life and at the same time, of course, at preserving it. Acting in this way, both the instincts would be conservative in the strictest sense of the word, since both would be endeavouring to re-establish a state of things that was disturbed by the emergence of life. The emergence of life would thus be the cause of the continuance of life and also at the same time of the striving towards death; and life itself would be a conflict and compromise between these two trends. The problem of the origin of life would remain a cosmological one; and the problem of the goal and purpose of life would be answered dualistically50. 49Beyond the Pleasure Principle [(1920g), p. 275 ff. above]. 50[Cf. footnote 2, p.387 below.] |
|
İki İçgüdü Türü Ayırdediyoruz: 1) Eşeysel İçgüdüler (Eros); 2) Ölüm İçgüdüsü Yaşam İçgüdüsü Engellenmemiş Asıl Eşeysel İçgüdüyü, Ondan Türetilen Amaçta-Engellenmiş (Yüceltilmiş) İçgüdüsel Dürtüleri, Ve Öz-Sakınım İçgüdülerini Kapsar Ölüm İçgüdüsü: Görevi Örgensel Yaşamı Dirimsiz Duruma Geri Götürmektir Yaşam Eşeysel İçgüdüler Ve Ölüm İçgüdüleri Arasındaki Çatışmanın Birliğidir |
||
| IV. 3. Bu iki içgüdü türünden her birine tikel bir
fizyolojik süreç (yapım ve yıkım metabolizmaları) bağlanacaktır; her iki
içgüdü türü de dirimli tözün her parçasında ama gene de eşitsiz karışımlarda
etkin olacak, ve böylece tek bir töz Eros’un başlıca temsilcisi olabilecektir.
|
IV. 3. Jeder dieser beiden Triebarten wäre ein besonderer
physiologischer Prozeß (Aufbau und Zerfall) zugeordnet, in jedem Stück lebender
Substanz wären beiderlei Triebe tätig, aber doch in ungleicher Mischung,
so daß eine Substanz die Hauptvertretung des Eros übernehmen könnte.
|
IV. 3. On this view, a special physiological process (of anabolism or catabolism) would be associated with each of the two classes of instincts; both kinds of instinct would be active in every particle of living substance, though in unequal proportions, so that some one substance might be the principal representative of Eros.
|
| IV. 4. Her iki türden içgüdünün birbirleri ile hangi
yollarda birleştikleri, karıştıkları ve kaynaştıkları henüz bütünüyle anlaşılmaz
kalmayı sürdürür; ama bunun düzenli olarak ve çok geniş olarak yer aldığı
önümüzdeki bağlamda vazgeçilemez bir varsayımdır. Tek-gözecikli öğesel örgenliklerin
çok-gözecikli dirimli varlıklara birleşmelerinin bir sonucu olarak, tekil
gözeciğin ölüm içgüdüsünü yansızlaştırmak ve yokedici dürtüleri tikel bir
örgen aracılığıyla dışsal dünyaya saptırmak olanaklı olur. Bu örgen kas
aygıtı olacaktır ve ölüm içgüdüsü şimdi — ama büyük bir olasılıkla bölümsel
olarak — yoketme içgüdüsü olarak dış dünyaya ve başka dirimli varlıklara
yöneltilecektir.44 44[Freud buna ‘‘Mazoşizmin Ekonomik Sorunu’’nda yeniden döner, § 11 (s. 418). ] |
IV. 4. In welcher Weise sich Triebe der
beiden Arten miteinander verbinden, vermischen, legieren, wäre noch ganz
unvorstellbar; daß dies aber regelmäßig und in großem Ausmaß geschieht,
ist eine in unserem Zusammenhang unabweisbare Annahme. Infolge der Verbindung
der einzelligen Elementarorganismen zu mehrzeiligen Lebewesen wäre es gelungen,
den Todestrieb der Einzelzelle zu neutralisieren und die destruktiven Regungen
durch Vermittlung eines besonderen Organs auf die Außenwelt abzuleiten.
Dies Organ wäre die Muskulatur, und der Todestrieb würde sich nun — wahrscheinlich
doch nur teilweise — als Destruktionstrieb gegen die Außenwelt und
andere Lebewesen äußern.
|
IV. 4. This hypothesis throws no light whatever upon the manner in which the two classes of instincts are fused, blended, and alloyed with each other; but that this takes place regularly and very extensively is an assumption indispensable to our conception. It appears that, as a result of the combination of unicellular organisms into multicellular forms of life, the death instinct of the single cell can successfully be neutralized and the destructive impulses be diverted on to the external world through the instrumentality of a special organ. This special organ would seem to be the muscular apparatus; and the death instinct would thus seem to express itself- though probably only in part — as an instinct of destruction directed against the external world and other organisms.51 51[Freud returns to this in ‘The Economic Problem of Masochism’, p.418 below.] |
|
Yaşam Ve Ölüm İçgüdüleri Birbirleri İle Çeşitli Ama Henüz Saptayamadığımız Yollarda Birleşir, Karışır, Kaynaşırlar Ölüm İçgüdüsü Yoketme İçgüdüsü Olarak Dış Dünyaya Yönelir |
||
| IV. 5. İki içgüdü sınıfının bir karışımı düşüncesini
bir kez kabul eder etmez, bunların — az ya da çok tamamlanmış — bir ayrışmaları
olanağı bize kendini dayatır.45 Eşeysel içgüdünün sadistik bileşeninde
önümüzde amaca hizmet eden bir içgüdü-karışımının klasik örneğini buluruz;
ve kendini bir sapıklık olarak bağımsız kılan sadizm ise hiç kuşkusuz
aşırı uçlara dek götürülmemiş bir ayrışmanın modelini sunacaktır. O zaman
önümüze henüz bu ışıkta irdelenmemiş olguların büyük bir alanını görme olanağı
açılır. Yoketme içgüdüsünün boşaltma amaçları için düzenli olarak
Eros’un hizmetine getirildiğini anlarız; ve sara nöbetinin bir içgüdüsel
ayrışmanın ürünü ve belirtisi olduğundan kuşkulanmaya başlarız;46
ve birçok ağır sinircenin, örneğin saplantı sinircelerinin sonuçları arasında
içgüdüsel ayrışmanın ve ölüm içgüdüsünün ortaya çıkışının özel bir dikkate
değer olduğunu anlayabiliriz. Hızlı bir genelleme yaparak, bir libido gerilemesinin
— örneğin genital evreden sadistik-anal evreye gerilemenin — özünün bir
içgüdü ayrışması üzerine dayandığını, ve evrik olarak daha erken bir evreden
kesin genital evreye ilerlemenin erotik bileşenlerin bir desteği tarafından
koşullandırıldığını varsayabiliriz.47 Ayrıca sinircenin yapısal
eğiliminde çok sık olmak üzere güçlenmiş olarak bulduğumuz düzenli iki-değerliliğin
bir ayrışmanın ürünü olarak görülüp görülemeyeceği sorusu doğar; ama iki-değerlilik
öylesine kökenseldir ki, tersine henüz tamamlanmamış bir içgüdü karışımı
olarak kabul edilmelidir. 45[Bkz. yukarıda § III. 7 (s. 369). Aşağıda sadizm ile ilgili noktalara Haz İlkesinin Ötesi’nde kısaca değinilir, s. 327.] 46[Bkz. Freud’un Dostoyevski’nin nöbetleri üzerine geç denemesi (1928b), P.F.L., 14, 441 ss.] 47[Freud bu noktaya Engellemeler, Belirtiler ve Endişe’de (1926d) yeniden geri döner, P.F.L., 10, 268 vs.] |
IV. 5. Haben wir einmal die Vorstellung von einer Mischung der beiden Triebarten angenommen, so drängt sich uns auch die Möglichkeit einer — mehr oder minder vollständigen — Entmischung derselben auf. In der sadistischen Komponente des Sexualtriebes hätten wir ein klassisches Beispiel einer zweckdienlichen Triebmischung vor uns, im selbständig gewordenen Sadismus als Perversion das Vorbild einer, allerdings nicht bis zum äußersten getriebenen Entmischung. Es eröffnet sich uns dann ein Einblick in ein großes Gebiet von Tatsachen, welches noch nicht in diesem Licht betrachtet worden ist. Wir erkennen, daß der Destruktionstrieb regelmäßig zu Zwecken der Abfuhr in den Dienst des Eros gestellt ist, ahnen, daß der epileptische Anfall Produkt und Anzeichen einer Triebentmischung ist, und lernen verstehen, daß unter den Erfolgen mancher schweren Neurosen, zum Beispiel der Zwangsneurosen, die Triebentmischung und das Hervortreten des Todestriebes eine besondere Würdigung verdient. In rascher Verallgemeinerung möchten wir vermuten, daß das Wesen einer Libidoregression, zum Beispiel von der genitalen zur sadistisch-analen Phase, auf einer Triebentmischung beruht, wie umgekehrt der Fortschritt von der früheren zur definitiven Genitalphase einen Zuschuß von erotischen Komponenten zur Bedingung hat. Es erhebt sich auch die Frage, ob nicht die reguläre Ambivalenz, die wir in der konstitutionellen Anlage zur Neurose so oft verstärkt finden, als Ergebnis einer Entmischung aufgefaßt werden darf; allein diese ist so ursprünglich, daß sie vielmehr als nicht vollzogene Triebmischung gelten muß. |
IV. 5. Once we have admitted the idea of a fusion of the two classes of instincts with each other, the possibility of a — more or less complete — ‘defusion’ of them forces itself upon us.52 The sadistic component of the sexual instinct would be a classical example of a serviceable instinctual fusion; and the sadism which has made itself independent as a perversion would be typical of a defusion, though not of one carried to extremes. From this point we obtain a view of a great domain of facts which has not before been considered in this light. We perceive that for purposes of discharge the instinct of destruction is habitually brought into the service of Eros; we suspect that the epileptic fit is a product and indication of an instinctual defusion;53 and we come to understand that instinctual defusion and the marked emergence of the death instinct call for particular consideration among the effects of some severe neuroses — for instance, the obsessional neuroses. Making a swift generalization, we might conjecture that the essence of a regression of libido (e.g. from the genital to the sadistic-anal phase) lies in a defusion of instincts, just as, conversely, the advance from the earlier phase to the definitive genital one would be conditioned by an accession of erotic components.54 The question also arises whether ordinary ambivalence, which is so often unusually strong in the constitutional disposition to neurosis, should not be regarded as the product of a defusion; ambivalence, however, is such a fundamental phenomenon that it more probably represents an instinctual fusion that has not been completed. 52[Cf. above, p.369.
What follows in regard to sadism is hinted at in Beyond the Pleasure
Principle, p.327 above.] |
| Eşeysel İçgüdüde Sadistik Bileşen İki İçgüdü Sınıfının Karışımının Bir Örneğidir | ||
| IV. 6. İlgimiz doğallıkla bir yanda ben, üst-ben ve O’nun varsayımsal oluşumları ve öte yanda iki içgüdü türü arasında öğretici bağıntıların olup olamayacağı, ve dahası, ruhsal süreçlere egemen olan haz ilkesine her iki içgüdü türüne ve ruhsal ayrımlaşmalara karşı kararlı bir konum yükleyip yükleyemeyeceğimiz gibi sorulara yönelir. Ama bu tartışmaya girmeden önce sorunun kendisinin anlatımına yönelik bir kuşkuyu gidermemiz gerekir. Açıktır ki haz ilkesi konusunda hiçbir kuşkuya yer yoktur ve benin düzenlenişi klinik aklamalar üzerine dayanır; ama iki içgüdü türü arasındaki ayrım yeterince inandırıcı görünmez ve klinik çözümleme olgularının böyle bir ayrım istemini geçersiz kılması olanaklıdır. | IV. 6. Unser Interesse wird sich natürlich den Fragen zuwenden, ob sich nicht aufschlußreiche Beziehungen zwischen den angenommenen Bildungen des Ichs, Über-Ichs und des Es einerseits, den beiden Triebarten anderseits auffinden lassen, ferner, ob wir dem die seelischen Vorgänge beherrschenden Lustprinzip eine feste Stellung zu den beiden Triebarten und den seelischen Differenzierungen zuweisen können. Ehe wir aber in diese Diskussion eintreten, haben wir einen Zweifel zu erledigen, der sich gegen die Problemstellung selbst richtet. Am Lustprinzip ist zwar kein Zweifel, die Gliederung des Ichs ruht auf klinischer Rechtfertigung, aber die Unterscheidung der beiden Triebarten scheint nicht ge nug gesichert, und möglicherweise heben Tatsachen der klinischen Analyse ihren Anspruch auf. |
IV. 6. It is natural that we should turn with interest to enquire whether there may not be instructive connections to be traced between the structures we have assumed to exist — the ego, the super-ego and the id — on the one hand and the two classes of instincts on the other; and, further, whether the pleasure principle which dominates mental processes can be shown to have any constant relation both to the two classes of instincts and to these differentiations which we have drawn in the mind. But before we discuss this, we must clear away a doubt which arises concerning the terms in which the problem itself is stated. There is, it is true, no doubt about the pleasure principle, and the differentiation within the ego has good clinical justification; but the distinction between the two classes of instincts does not seem sufficiently assured and it is possible that facts of clinical analysis may be found which will do away with its pretension. |
|
Haz İlkesi Ve İki İçgüdü Türü Arasındaki İlişkiyi Belirlemede Ciddi Sorunlar Olabilir Mi? İki İçgüdü Türü Arasındaki Ayrım Yeterince Tutarlı Görünmez Ve Klinik Olgularla Çelişebilir |
||
| IV. 7. Böyle bir olgu var gibi görünür.
İki içgüdü türü arasındaki karşıtlık için sevgi ve nefret kutupsallığını
ortaya getirebiliriz.48 Eros’un bir temsilcisini bulmada hiçbir
sıkıntıya düşmeyiz; buna karşı, yakalaması güç olan ölüm içgüdüsü için kendisine
nefret tarafından yol gösterilen yoketme içgüdüsünde bir temsilci bulabilirsek
bundan büyük hoşnutluk duymamız gerekir. Şimdi, klinik gözlem yalnızca nefretin
beklenmedik ölçüde düzenli olarak sevginin eşliğinde olduğunu (iki-değerlilik)
değil, yalnızca insan ilişkilerinde nefretin sık sık sevginin bir önhabercisi
olduğunu değil, ama ayrıca bir dizi durumda nefretin sevgiye ve sevginin
nefrete dönüştüğünü de gösterir. Eğer bu dönüşüm salt zamansal bir ardışıklıktan
daha çoğu ise, öyleyse eğer bir yer değişimi [Ablösung] ise, o zaman
açıktır ki erotik içgüdüler ve ölüm içgüdüleri arasındaki denli temel bir
ayrımın, karşıt yönlerde işleyen fizyolojik süreçleri varsayan bu ayrımın
altındaki zemin çekilir. 48[Aşağıdakiler için bkz. İçgüdüler ve Yazgıları’nda (1915c) s. 134-8, ve ayrıca Uygarlık ve Hoşnutsuzlukları (1930a), P.F.L., 12, 298 ss., ve 308 ss.] |
IV. 7. Eine solche Tatsache scheint es zu geben. Für den Gegensatz der beiden Triebarten dürfen wir die Polarität von Liebe und Haß einsetzen. Um eine Repräsentanz des Eros sind wir ja nicht verlegen, dagegen sehr zufrieden, daß wir für den schwer zu fassenden Todestrieb im Destruktionstrieb, dem der Haß den Weg zeigt, einen Vertreter aufzeigen können. Nun lehrt uns die klinische Beobachtung, daß der Haß nicht nur der unerwartet regelmäßige Begleiter der Liebe ist (Ambivalenz), nicht nur häufig ihr Vorläufer in menschlichen Beziehungen, sondern auch, daß Haß sich unter mancherlei Verhältnissen in Liebe und Liebe in Haß verwandelt. Wenn diese Verwandlung mehr ist als bloß zeitliche Sukzession, also Ablösung, dann ist offenbar einer so grundlegenden Unterscheidung wie zwischen erotischen und Todestrieben, die entgegengesetzt laufende physiologische Vorgänge voraussetzt, der Boden entzogen. |
IV. 7. One such fact there appears to be. For the Opposition between the two classes of instincts we may put the polarity of love and hate55. There is no difficulty in finding a representative of Eros; but we must be grateful that we can find a representative of the elusive death instinct in the instinct of destruction, to which hate points the way. Now, clinical observation shows not only that love is with unexpected regularity accompanied by hate (ambivalence), and not only that in human relationships hate is frequently a forerunner of love, but also that in a number of circumstances hate changes into love and love into hate. If this change is more than a mere succession in time — if, that is, one of them actually turns into the other — then clearly the ground is cut away from under a distinction so fundamental as that between erotic instincts and death instincts, one which presupposes physiological processes running in opposite directions. 55[For what follows, see the earlier discussion of the relation between love and hate in ‘Instincts and their Vicissitudes’ (1915c), pp. 134-8 above, as well as the later one in Chapters V and VI of Civilization and its Discontents (1930a).] |
|
Böyle Bir Olguyu İnceleyelim: Sevgi Ve Nefret Kutupsallığı Ama Klinik Gözlem Sevgi Ve Nefretin Eşzamanlı, İki-Değerli Ve Dönüşümlü Olduğunu Gösterir |
||
| IV. 8. Şimdi birinin aynı kişiyi ilkin sevmesi
ve sonra ondan nefret etmesi — ya da tersi — ve bunu o kişi ona bunun için
bir fırsat verdiği için yapması durumu açıktır ki sorunumuzu ilgilendirmez.
Ve henüz belirtik olmayan sevgi duygularının kendilerini ilkin düşmanlık
ve saldırganlık eğilimleri yoluyla anlatmaları durumu da ilgilendirmez,
çünkü burada nesne-yatırımında yokedici bileşen atak davranmış ve erotik
bileşen ancak daha sonra ona katılmış olabilir. Ama sinirceler ruhbiliminde
birçok durum biliriz ki bunlarda bir dönüşümün yer aldığını varsaymak çok
daha usayatkındır. Paranoia persecutoriada hasta kendini belirli
bir kişiye özel bir yolda aşırı güçlü bir eşcinsel bağlılıktan uzak tutar;
ve sonuç çok sevdiği bu kişinin onun peşini bırakmayan birine dönmesidir
ki, hastanın sık sık tehlikeli olan saldırganlığı ona karşı yönelir. Burada
önceden sevgiyi nefrete dönüştürmüş olan bir evreyi araya sokma hakkımız
vardır. Eşcinselliğin, ama ayrıca eşeysizleştirilmiş toplumsal duyguların
ortaya çıkışı durumunda, çözümleme araştırması ancak yakınlarda bize saldırgan
eğilimlere götüren şiddetli hasımlık duygularının varoluşunu tanımayı, ve
ancak bunların yenilmesinden sonra önceden nefret edilen nesnenin sevilen
bir nesne ya da bir özdeşleşme nesnesi olduğunu öğretmiştir.49
Bu durumlarda nefretin sevgiye doğrudan bir dönüşümünü kabul edip etmeyeceğimiz
sorusu doğar. Burada sorun arı içsel değişimlerle ilgilidir ki, bunlarda
nesnenin değişiklik gösteren bir davranışının hiçbir payı yoktur. 49[Bkz. yukarıda Dipnot 44.] |
IV. 8. Nun der Fall, daß man dieselbe Person zuerst liebt und dann haßt oder umgekehrt, wenn sie einem die Anlässe dazu gegeben hat, gehört offenbar nicht zu unserem Problem. Auch nicht der andere, daß eine noch nicht manifeste Verliebtheit sich zuerst durch Feindseligkeit und Aggressionsneigung äußert, denn die destruktive Komponente könnte da bei der Objektbesetzung vorangeeilt sein, bis die erotische sich zu ihr gesellt. Aber wir kennen mehrere Fälle aus der Psychologie der Neurosen, in denen die Annahme einer Verwandlung näherliegt. Bei der Paranoia persecutoria erwehrt sich der Kranke einer überstarken homosexuellen Bindung an eine bestimmte Person auf eine gewisse Weise, und das Ergebnis ist, daß diese geliebteste Person zum Verfolger wird, gegen den sich die oft gefährliche Aggression des Kranken richtet. Wir haben das Recht einzuschalten, daß eine Phase vorher die Liebe in Haß umgewandelt hatte. Bei der Entstehung der Homosexualität, aber auch der desexualisierten sozialen Gefühle, lehrte uns die analytische Untersuchung erst neuerdings die Existenz von heftigen, zu Aggressionsneigung führenden Gefühlen der Rivalität kennen, nach deren Überwindung erst das früher gehaßte Objekt zum geliebten oder zum Gegenstand einer Identifizierung wird. Die Frage erhebt sich, ob für diese Fälle eine direkte Umsetzung von Haß in Liebe anzunehmen ist. Hier handelt es sich ja um rein innerliche Änderungen, an denen ein geändertes Benehmen des Objekts keinen Anteil hat. | IV.
8. Now the case in which someone first loves and
then hates the same person (or the reverse), because that person has given
him cause for doing so, has obviously nothing to do with our problem. Nor
has the other case, in which feelings of love that have not yet become manifest
express themselves to begin with by hostility and aggressive tendencies;
for it may be that here the destructive component in the object-cathexis
has hurried on ahead and is only later on joined by the erotic one. But
we know of several instances in the psychology of the neuroses in which
it is more plausible to suppose that a transformation does take place. In
paranoia persecutoria the patient fends off an excessively strong
homosexual attachment to some particular person in a special way; and as
a result this person whom he loved most becomes a persecutor, against whom
the patient directs an often dangerous aggressiveness. Here we have a right
to interpolate a previous phase which has transformed the love into hate.
In the case of the origin of homosexuality, and of desexualized social feelings
as well, analytic investigation has only recently taught us to recognize
that violent feelings of rivalry are present which lead to aggressive inclinations,
and that it is only after these have been surmounted that the formerly hated
object becomes the loved one or gives rise to an identification.56
The question arises whether in these instances we are to assume a
direct transformation of hate into love. It is clear that here the changes
are purely internal and an alteration in the behaviour of the object plays
no part in them. 56[See footnote 2, p. 377.] |
| IV. 9. Ama paranoid dönüşümlerdeki süreçler üzerine çözümleme araştırması bizi bir başka düzeneğin olanağı ile tanıştırdı. Daha baştan iki-değerli bir tutum bulunur, ve erotik dürtüden erke çekilip düşman dürtüye erke eklenirken, dönüşüm tepkisel bir yatırım-yerdeğişimi yoluyla olur. | IV. 9. Die analytische Untersuchung des Vorganges bei der paranoischen Umwandlung macht uns aber mit der Möglichkeit eines anderen Mechanismus vertraut. Es ist von Anfang an eine ambivalente Einstellung vorhanden, und die Verwandlung geschieht durch eine reaktive Besetzungsverschiebung, indem der erotischen Regung Energie entzogen und der feindseligen Energie zugeführt wird. |
IV. 9. There is another possible mechanism, however, which we have come to know of by analytic investigation of the processes concerned in the change in paranoia. An ambivalent attitude is present from the outset and the transformation is effected by means of a reactive displacement of cathexis, energy being withdrawn from the erotic impulse and added to the hostile one. |
| IV. 10. Eşcinselliğe götüren düşmanca hasımlığın yenilmesi durumunda aynı değil ama benzer birşey yer alır. Düşmanca tutumun hiçbir doyum beklentisi yoktur; buna göre — ve dolayısıyla ekonomik güdülerden ötürü — yeri bir sevgi tutumu tarafından doldurulur ki, doyum için, eş deyişle boşalma olanağı için daha çok beklenti sunar. Böylece bu durumlardan hiç birinde nefretin sevgiye doğrudan dönüşümünü, bu iki içgüdü türü arasındaki nitel ayrımla bağdaşmayacak böyle bir dönüşümü varsaymamız gerekmez. | IV. 10. Nicht das nämliche, aber ähnliches geschieht bei der Überwindung der feindseligen Rivalität, die zur Homosexualität führt. Die feindselige Einstellung hat keine Aussicht auf Befriedigung, daher — aus ökonomischen Motiven also — wird sie von der Liebeseinstellung abgelöst, welche mehr Aussicht auf Befriedigung, das ist Abfuhrmöglichkeit, bietet. Somit brauchen wir für keinen dieser Fälle eine direkte Verwandlung von Haß in Liebe, die mit der qualitativen Verschiedenheit der beiden Triebarten unverträglich wäre, anzunehmen. |
IV. 10. Not quite the same thing but something like it happens when the hostile rivalry leading to homosexuality is overcome. The hostile attitude has no prospect of satisfaction; consequently — for economic reasons, that is — it is replaced by a loving attitude for which there is more prospect of satisfaction — that is, possibility of discharge. So we see that we are not obliged in any of these cases to assume a direct transformation of hate into love, which would be incompatible with the qualitative distinction between the two classes of instincts. |
| Yaşam Ve Ölüm İçgüdüleri Arasındaki Nitel Karşıtlık Doğrudan Dönüşüm Olanağına Aykırıdır | ||
| IV. 11. Ama belirtmek gerek ki, sevgiyi nefrete dönüştüren bu öteki düzeneği getirmekle örtük olarak bir başka varsayımda bulunmuş oluruz ve bu açıkça ortaya koyulmayı hakeder. Sanki ruhsal yaşamda — ister bende isterse O’da olsun — yerdeğiştirebilir bir erke varmış, ve kendinde ilgisiz olmakla, nitel olarak ayrımlaşmış bir erotik ya da yokedici dürtüye eklenebilir ve onun toplam yatırımını yükseltebilirmiş gibi düşündük. Bu tür bir yerdeğiştirebilir erkenin varoluşunu kabul etmeksizin hiçbir ilerleme yapamayız. Biricik soru nereden kaynaklandığı, neye ait olduğu ve neyi imlediğidir. | IV. 11. Wir bemerken aber,
daß wir bei der Inanspruchnahme dieses anderen Mechanismus der Umwandlung
von Liebe in Haß stillschweigend eine andere Annahme gemacht haben, die
laut zu werden verdient. Wir haben so geschaltet, als gäbe es im Seelenleben
— unentschieden, ob im Ich oder im Es — eine verschiebbare Energie, die,
an sich indifferent, zu einer qualitativ differenzierten erotischen oder
destruktiven Regung hinzutreten und deren Gesamtbesetzung erhöhen kann.
Ohne die Annahme einer solchen verschiebbaren Energie kommen wir überhaupt
nicht aus. Es fragt sich nur, woher sie stammt, wem sie zugehört und was
sie bedeutet.
|
IV. 11. It will be noticed, however, that by introducing this other mechanism of changing love into hate, we have tacitly made another assumption which deserves to be stated explicitly. We have reckoned as though there existed in the mind — whether in the ego or in the id — a displaceable energy, which, indifferent in itself, can be added to a qualitatively differentiated erotic or destructive impulse, and augment its total cathexis. Without assuming the existence of a displaceable energy of this kind we can make no headway. The only question is where it comes from, what it belongs to, and what it signifies.
|
|
Ama Bu Durumda İçgüdülerin Dönüşümü İçin Ruhsal Yaşamda Her İki İçgüdünün De Yatırımlarını Arttırabilen Yerdeğiştirebilir Ve İlgisiz Bir Erke Varsayımı Zorunlu Olur Bu Yerdeğiştirebilir Erke Nedir? |
||
| IV. 12. İçgüdüsel dürtülerin niteliği ve bunun içgüdülerin çeşitli yazgıları boyunca sürmesi sorusu henüz oldukça karanlıktır ve şimdiye dek üzerine pek gidilmemiştir. Gözleme özellikle açık olan eşeysel bölümsel-içgüdülerde aynı çerçeveye ait kimi süreçler saptanabilir; örneğin bölümsel içgüdüler belli bir ölçüde aralarında iletişimde bulunabilirler, tikel bir erotojen kaynaktan doğan bir içgüdü yeğinliğini bir başka kaynaktan doğan bir başka bölümsel içgüdüyü güçlendirmek için verebilir, bir içgüdünün doyumu bir başkasının doyumunun yerini alabilir — ki tümü de belli türde varsayımları göze almak için bizi yüreklendirmelidir. | IV. 12. Das Problem der Qualität der Triebregungen und deren Erhaltung bei den verschiedenen Triebschicksalen ist noch sehr dunkel und derzeit kaum in Angriff genommen. An den sexuellen Partialtrieben, die der Beobachtung besonders gut zugänglich sind, kann man einige Vorgänge, die in denselben Rahmen gehören, feststellen, zum Beispiel daß die Partialtriebe gewissermaßen miteinander kommunizieren, daß ein Trieb aus einer besonderen erogenen Quelle seine Intensität zur Verstärkung eines Partialtriebes aus anderer Quelle abgeben kann, daß die Befriedigung des einen Triebes einem anderen die Befriedigung ersetzt und dergleichen mehr, was einem Mut machen muß, Annahmen gewisser Art zu wagen. |
IV. 12. The problem of the quality of instinctual impulses and of its persistence throughout their various vicissitudes is still very obscure and has hardly been attacked up to the present. In the sexual component instincts, which are especially accessible to observation, it is possible to perceive a few processes which are in the same category as what we are discussing. We see, for instance, that some degree of communication exists between the component instincts, that an instinct deriving from one particular erotogenic source can make over its intensity to reinforce another component instinct originating from another source, that the satisfaction of one instinct can take the place of the satisfaction of another, and more facts of the same nature—which must encourage us to venture upon certain hypotheses. |
| IV. 13. Bu tartışmada herhangi
bir tanıtlamasını sunmaksızın salt bir varsayımda daha bulunmak zorundayım.
Hiç kuşkusuz hem bende hem de O’da etkin olan bu yerdeğiştirebilir ve ilgisiz
erkenin narsissistik libido deposundan çıktığı, ve dolayısıyla eşeysizleştirilmiş
Eros olduğu görüşü usayatkın görünür. Erotik içgüdüler bize yokedici içgüdülerden
genel olarak daha plastik, daha saptırılabilir ve daha kolay yerdeğiştirebilir
görünürler. O zaman hiçbir güçlük olmaksızın ilerleyebilir, ve bu yerdeğiştirebilir
libidonun tıkanmaları giderebilmek ve boşalımı kolaylaştırabilmek için haz
ilkesinin hizmetinde çalıştığını söyleyebiliriz. Bu bağıntıda, eğer ne olursa
olsun herhangi bir biçimde boşalma olacaksa, bunun hangi yolu izlediği konusunda
belli bir ilgisizlik gözden kaçamaz. O’daki yatırım süreçlerine özgü bu
özelliği biliyoruz. Nesne ile ilgili olarak tikel bir ilgisizliğin gelişmesini
kabul eden erotik yatırımda bulunur; ve hangi kişilere yönelik olduklarına
bakılmaksızın, çözümlemede kaçınılmaz olarak doğan aktarımlarda özellikle
açıktır. Rank [1913] kısa bir süre önce sinirceli öç eylemlerinin
yanlış kişilere karşı yöneltildiklerini gösteren güzel örnekler yayımladı.
Bilinçaltının bu davranışı komik bir öyküyü anımsatır; bu öyküye göre, köyün
tek nalbantının ölümle cezalandırılacak bir suç işlemesinden ötürü üç köy
terzisinden biri asılacaktır.50 Ceza suçlunun payına düşmese
bile uygulanmalıdır. Aynı türde gevşeklik ilkin düş çalışmasını incelerken
birincil süreç tarafından ortaya çıkarılan yerdeğişimlerinde dikkatimizi
çekti. Tıpkı ilgilendiğimiz durumda boşaltma yollarının ikincil önemde olmaları
gibi, orada da irdelemeye ancak ikincil önemde girenler nesnelerdi. Hem
bir nesnenin hem de boşaltma yolunun seçimi konusunda daha büyük sağınlık
elde etmede diretmek bene özgü bir tutum olacaktır. 50[Öykü Freud tarafından şakalar üzerine kitabının (1950c), P.F.L., 6, 267, son bölümünde, ve Giriş Dersleri (1916-17), P.F.L., 1, 209, 11’inci Derste anlatılır.] |
IV. 13. Ich habe auch in der vorliegenden Diskussion nur eine Annahme, nicht einen Beweis zu bieten. Es erscheint plausibel, daß diese wohl im Ich und im Es tätige, verschiebbare und indifferente Energie dem narzißtischen Libidovorrat entstammt, also desexualisierter Eros ist. Die erotischen Triebe erscheinen uns ja überhaupt plastischer, ablenkbarer und verschiebbarer als die Destruktionstriebe. Dann kann man ohne Zwang fortsetzen, daß diese verschiebbare Libido im Dienst des Lustprinzips arbeitet, um Stauungen zu vermeiden und Abfuhren zu erleichtern. Dabei ist eine gewisse Gleichgültigkeit, auf welchem Wege die Abfuhr geschieht, wenn sie nur überhaupt geschieht, unverkennbar. Wir kennen diesen Zug als charakteristisch für die Besetzungsvorgänge im Es. Er findet sich beiden erotischen Besetzungen, wobei eine besondere Gleichgültigkeit in bezug auf das Objekt entwickelt wird, ganz besonders bei den Übertragungen in der Analyse, die vollzogen werden müssen, gleichgültig auf welche Personen. Rank hat kürzlicha schöne Beispiele dafür gebracht, daß neurotische Racheaktionen gegen die unrichtigen Personen gerichtet werden. Man muß bei diesem Verhalten des Unbewußten an die komisch verwertete Anekdote denken, daß einer der drei Dorfschneider gehängt werden soll, weil der einzige Dorfschmied ein todwürdiges Verbrechen begangen hat. Strafe muß eben sein, auch wenn sie nicht den Schuldigen trifft. Die nämliche Lockerheit haben wir zuerst an den Verschiebungen des Primärvorganges in der Traumarbeit bemerkt. Wie hier die Objekte, so wären es in dem uns beschäftigenden Falle die Wege der Abfuhraktion, die erst in zweiter Linie in Betracht kommen. Dem Ich würde es ähnlich sehen, auf größerer Exaktheit in der Auswahl des Objekts wie des Weges der Abfuhr zu bestehen. |
IV. 13. In the present discussion, moreover, I am only putting forward a hypothesis; I have no proof to offer. It seems a plausible view that this displaceable and indifferent energy, which is no doubt active both in the ego and in the id, proceeds from the narcissistic store of libido — that it is desexualized Eros. (The erotic instincts appear to be altogether more plastic, more readily diverted and displaced than the destructive instincts.) From this we can easily go on to assume that this displaceable libido is employed in the service of the pleasure principle to obviate blockages and to facilitate discharge. In this connection it is easy to observe a certain indifference as to the path along which the discharge takes place, so long as it takes place somehow. We know this trait; it is characteristic of the cathectic processes in the id. It is found in erotic cathexis, where a peculiar indifference in regard to the object displays itself, and it is especially evident in the transferences arising in analysis, which develop inevitably, irrespective of the persons who are their object. Not long ago Rank [1913] published some good examples of the way in which neurotic acts of revenge can be directed against the wrong people. Such behaviour on the part of the unconscious reminds one of the comic story of the three village tailors, one of whom had to be hanged because the only village blacksmith had committed a capital offence.57 Punishment must be exacted even if it does not fall upon the guilty. It was in studying the dream-work that we first came upon this kind of looseness in the displacements brought about by the primary process. In that case it was the objects that were thus relegated to a position of no more than secondary importance, just as in the case we are now discussing it is the paths of discharge. It would be characteristic of the ego to be more particular about the choice both of an object and of a path of discharge. 57[The story was told by Freud in the last chapter of his book on jokes (1905c). P.F.L., 6, 267, and in Lecture II of the Introductory Lectures (1916-17), P.F.L., 1, 209.] |
| Bu Yerdeğiştirebilir İlgisiz Erke Narsissistik Libido Kaynağından Gelebilir: Eşeysizleştirilmiş Eros Olabilir | ||
| IV. 14. Eğer bu yerdeğiştirme erkesi eşeysizleştirilmiş libido ise, o zaman ona yüceltilmiş erke de diyebiliriz, çünkü Eros’un başlıca amacında, birleştirme ve bağlamada diretmeyi sürdürecek, çünkü öyle bir birliğin kuruluşuna hizmet edecektir ki, onun yoluyla — ya da ona doğru eğilim yoluyla — ben kendini öne çıkarır. Eğer daha geniş anlamda düşünce süreçleri bu yerdeğiştirmeler arasında sayılacaksa, o zaman düşünme işi de yüceltme yoluyla erotik içgüdü gücü tarafından karşılanır. | IV. 14. Wenn diese Verschiebungsenergie
desexualisierte Libido ist, so darf sie auch sublimiert heißen, denn sie
würde noch immer an der Hauptabsicht des Eros, zu vereinigen und zu binden,
festhalten, indem sie zur Herstellung jener Einheitlichkeit dient, durch
die — oder durch das Streben nach welcher — das Ich sich auszeichnet. Schließen
wir die Denkvorgänge im weiteren Sinne unter diese Verschiebungen ein, so
wird eben auch die Denkarbeit durch Sublimierung erotischer Triebkraft bestritten.
|
IV. 14. If this displaceable energy is desexualized libido, it may also be described as sublimated energy; for it would still retain the main purpose of Eros — that of uniting and binding — in so far as it helps towards establishing the unity, or tendency to unity, which is particularly characteristic of the ego. If thought-processes in the wider sense are to be included among these displacements, then the activity of thinking is also supplied from the sublimation of erotic motive forces. |
| Bu Yerdeğiştirme Erkesi Eşeysizleştirilmiş Libido İse, Ona ‘Yüceltme’ De Diyebiliriz | ||
| IV. 15. Burada yine yüceltmenin benin
aracılığı ile düzenli olarak yer alabileceği biçimindeki daha önce değinilmiş
o olanağa varırız [bkz. § III. 7 (s. 369)]. Öteki durumu, bu benin
O’nun ilk ve hiç kuşkusuz ayrıca daha sonraki nesne-yatırımları ile ilgilenmesini,
ve bunu onların libidosunu kendi üstüne alarak ve özdeşleşme yoluyla sağlanan
ben-değişimini ona bağlayarak yapmasını anımsıyoruz. [Erotik libidonun]
ben-libidoya bu dönüşüm[ü] doğallıkla eşeysel hedeflerden bir vazgeçme ile,
bir eşeysizleştirme ile bağlıdır. Her ne olursa olsun, Eros ile ilişkisi
içindeki benin önemli bir işlevi üzerine bir içgörü kazanırız. Böyle bir
yolda nesne-yatırımlarının libidosunu ele geçirerek, kendini biricik sevgi
nesnesi yaparak, O’nun libidosunu eşeysizleştirerek ya da yücelterek, ben
Eros’un amaçlarına karşı çalışır, kendini karşıt içgüdüsel dürtülerin hizmetine
sunar. O’nun nesne-yatırımlarının bir başka bölümü ile anlaşmalı, deyim
yerindeyse onlara katılmalıdır. Benin bu etkinliğinin bir başka olanaklı
sonucu üzerine daha sonra söz edebileceğiz.
|
IV. 15. Hier stehen wir wieder vor der früher berührten Möglichkeit, daß die Sublimierung regelmäßig durch die Vermittlung des Ichs vor sich geht. Wir erinnern den anderen Fall, daß dies Ich die ersten und gewiß auch spätere Objektbesetzungen des Es dadurch erledigt, daß es deren Libido ins Ich aufnimmt und an die durch Identifizierung hergestellte Ichveränderung bindet. Mit dieser Umsetzung in Ichlibido ist natürlich ein Aufgeben der Sexualziele, eine Desexualisierung, verbunden. Jedenfalls erhalten wir so Einsicht in eine wichtige Leistung des Ichs in seinem Verhältnis zum Eros. Indem es sich in solcher Weise der Libido der Objektbesetzungen bemächtigt, sich zum alleinigen Liebesobjekt aufwirft, die Libido des Es desexualisiert oder sublimiert, arbeitet es den Absichten des Eros entgegen, stellt sich in den Dienst der gegnerischen Triebregungen. Einen anderen Anteil der Es-Objektbesetzungen muß es sich gefallen lassen, sozusagen mitmachen. Auf eine andere mögliche Folge dieser Ichtätigkeit werden wir später zu sprechen kommen. |
IV. 15. Here we arrive again at the possibility which has already been discussed [p.369] that sublimation may take place regularly through the mediation of the ego. The other case will be recollected, in which the ego deals with the first object-cathexes of the id (and certainly with later ones too) by taking over the libido from them into itself and binding it to the alteration of the ego produced by means of identification. The transformation [of erotic libido] into ego-libido of course involves an abandonment of sexual aims, a desexualization. In any case this throws light upon an important function of the ego in its relation to Eros. By thus getting hold of the libido from the object-cathexes, setting itself up as sole love-object, and desexualizing or sublimating the libido of the id, the ego is working in opposition to the purposes of Eros and placing itself at the service of the opposing instinctual impulses. It has to acquiesce in some of the other object-cathexes of the id; it has, so to speak, to participate in them. We shall come back later to another possible consequence of this activity of the ego [p.396]. |
| IV. 16. Bu narsissizm kuramında önemli bir genişlemeye götürür. Başlangıçta tüm libido O’da birikmişken, ben ise henüz oluşum sürecindedir ya da zayıftır. O bu libidonun bir parçasını erotik nesne-yatırımlarına gönderir, ve bunun üzerine güçlenmiş olan ben bu nesne-libidoyu ele geçirmeye ve kendini sevgi-nesnesi olarak O’ya dayatmaya çalışır. Benin narsissizmi böylece nesnelerden çekilmiş ikincil bir narsissizmdir. | IV. 16. An der Lehre vom Narzißmus wäre nun eine wichtige Ausgestaltung vorzunehmen. Zu Uranfang ist alle Libido im Es ange häuft, während das Ich noch in der Bildung begriffen oder schwächlich ist. Das Es sendet einen Teil dieser Libido auf erotische Objektbesetzungen aus, worauf das erstarkte Ich sich dieser Objektlibido zu bemächtigen und sich dem Es als Liebesobjekt aufzudrängen sucht. Der Narzißmus des Ichs ist so ein sekundärer, den Objekten entzogener. |
IV. 16. This would seem to imply an important amplification of the theory of narcissism. At the very beginning, all the libido is accumulated in the id, while the ego is still in process of formation or is still feeble. The id sends part of this libido out into erotic object-cathexes, whereupon the ego, now grown stronger, tries to get hold of this object-libido and to force itself on the id as a love-object. The narcissism of the ego is thus a secondary one, which has been withdrawn from objects.58 8[See Appendix B (p.404) for a discussion of this.] |
| Narsissizm Kuramında Önemli Bir Genişleme: İkincil Narsissizm Geri Çekilmiş Nesne-Libido Üzerine Dayanır | ||
| IV. 17. Her zaman olduğu gibi, izleyebildiğimiz
içgüdüsel dürtülerin kendilerini Eros’un türevleri olarak açığa serdiklerini
görürüz. Eğer Haz İlkesinin Ötesi’nde ortaya koyulan irdelemeler
olmasaydı, ve en sonunda kendilerini Eros’a bağlayan sadistik bileşenler
olmasaydı, ikici bir nitelikte olan temel görüşümüze sarılmada güçlük çekerdik.51
Ama bu görüşe bağlı olduğumuz için, ölüm içgüdülerinin özsel olarak dilsiz
oldukları ve yaşamın gürültü patırtısının çoğunlukla Eros’tan doğduğu izlenimini
ediniriz.52 51[Freud’un içgüdülerin ikici bir sınıflandırmasına sarılmada gösterdiği tutarlık Haz İlkesinin Ötesi’nin (1920g) VI’ncı Bölümünün en sonuna eklenen bir dipnotta da görülecektir (s. 334-5). Ayrıca bkz. İçgüdüler ve Yazgıları’na (1915c) Editörün Sunuşundaki tarihsel taslak, s. 110-2.] 52Bizim görüşümüze göre dışsal dünyaya yönelik olan yokedici içgüdüler aslında Eros’un aracılığıyla kendi benlerinden saptırılmışlardır. |
IV. 17. Immer wieder machen
wir die Erfahrung, daß die Triebregungen, die wir verfolgen können, sich
als Abkömmlinge des Eros enthüllen. Wären nicht die imlenseits des Lustpnnzips
angestellten Erwägungen und endlich die sadistischen Beiträge zum Eros,
so hätten wir es schwer, an der dualistischen Grundanschauung festzuhalten.
Da wir aber dazu genötigt sind, müssen wir den Eindruck gewinnen, daß die
Todestriebe im wesentlichen stumm sind und der Lärm des Lebens meist vom
Eros ausgeht.18
18Nach unserer Auffassung sind ja die nach außen gerichteten Destruktionstriebe durch Vermittlung des Eros vom eigenen Selbst abgelenkt worden. |
IV. 17. Over and over again we find, when we are able to trace instinctual impulses back, that they reveal themselves as derivatives of Eros. If it were not for the considerations put forward in Beyond the Pleasure Principle [1920g], and ultimately for the sadistic constituents which have attached themselves to Eros, we should have difficulty in holding to our fundamental dualistic point of view.59 But since we cannot escape that view, we are driven to conclude that the death instincts are by their nature mute and that the clamour of life proceeds for the most part from Eros.60 59[The consistency
with which Freud held to a dualistic classification of the instincts will
be seen from his long footnote at the end of Chapter VI of Beyond the
Pleasure Principle (1920g), pp.334-5 above, and from the historical
sketch in the Editor’s Note to ‘Instincts and their Vicissitudes’ (1915c),
pp. 110-12 above.] |
|
Tüm İçgüdüsel Dürtüler Eros’un Türevleridir Sadistik Bileşenler De En Sonunda Kendilerini Eros’a Bağlarlar |
||
| IV. 18. Ve Eros’a karşı savaşımdan! Haz
ilkesinin yaşam sürecinde karışıklıklar yaratan libidoya karşı savaşımında
O’ya bir pusula olarak hizmet ettiği görüşü çürütülemez. Eğer Fechner’in
ona verdiği anlamda değişmezlik ilkesi53 yaşama egemense, böylece
yaşam ölüme doğru bir inişten oluşuyorsa, düzlemin düşmesini durduran ve
yeni gerginlikler getiren şey içgüdüsel gereksinimler olarak Eros’un, eşeysel
içgüdülerin istemleridir. Haz ilkesi tarafından, eş deyişle hazsızlık algısı
tarafından yönlendirilerek, O değişik yollarda kendini bu gerginliklerden
uzak tutar. Bunu ilk olarak eşeysizleştirilmemiş libidonun istemleri ile
olanaklı en hızlı yolda uyum göstererek, dolayısıyla doğrudan eşeysel eğilimlerin
doyumu için çabalayarak yapar. Ama, içinde tüm bileşen isteklerin buluştukları
tikel bir doyum biçimi ile ilişki içinde, bunu çok daha kapsamlı bir yolda,
erotik gerginliklerin bir bakıma doymuş taşıyıcıları olan eşeysel tözlerin54
boşaltılması yoluyla yapar. Eşeysel edimde eşeysel gerecin atılması belli
bir ölçüde soma ve tohumcuk-plazmasının ayrılışına karşılık düşer. Bu tam
eşeysel doyumdan sonraki durumun ölüme benzerliğini, ve daha alt hayvanlarda
ölümün çiftleşme edimi ile çakışmasını açıklar. Bu varlıklar üreme ediminde
ölürler, çünkü Eros’un doyum yoluyla ortadan kaldırılmasından sonra ölüm
içgüdüsü amaçlarını yerine getirmede engelden kurtulur. Son olarak, gördüğümüz
gibi, libidonun bir bölümünü kendi için ve amaçları için yücelterek, ben
O’nun [gerginliklere] egemen olma işini kolaylaştırır.
53[Bkz. Haz İlkesinin
Ötesi (1920g), § I. 3 (s. 276-8).] |
IV. 18. Und vom Kampf gegen
den Eros! Es ist die Anschauung nicht abzuweisen, daß das Lustprinzip dem
Es als ein Kompaß im Kampf gegen die Libido dient, die Störungen in den
Lebensablauf einführt. Wenn das Konstanz-Prinzip im Sinne Fechners
das Leben beherrscht, welches also dann ein Gleiten in den Tod sein sollte,
so sind es die Ansprüche des Eros, der Sexualtriebe, welche als Triebbedürfnisse
das Herabsinken des Niveaus aufhalten und neue Spannungen einführen. Das
Es erwehrt sich ihrer, vom Lustprinzip, das heißt der Unlustwahrnehmung
geleitet, auf verschiedenen Wegen. Zunächst durch möglichst beschleunigte
Nachgiebigkeit gegen die Forderungen der nicht desexualisierten Libido,
also durch Ringen nach Befriedigung der direkt sexuellen Strebungen. In
weit ausgiebigerer Weise, indem es sich bei einer dieser Befriedigungen,
in der alle Teilansprüche zusammentreffen, der sexuellen Substanzen entledigt,
welche sozusagen gesättigte Träger der erotischen Spannungen sind. Die Abstoßung
der Sexualstoffe im Sexualakt entspricht gewissermaßen der Trennung von
Soma und Keimplasma. Daher die Ähnlichkeit des Zustandes nach der vollen
Sexualbefriedigung mit dem Sterben, bei niederen Tieren das Zusammenfallen
des Todes mit dem Zeugungsakt. Diese Wesen sterben an der Fortpflanzung,
insoferne nach der Ausschaltung des Eros durch die Befriedigung der Todestrieb
freie Hand bekommt, seine Absichten durchzusetzen. Endlich erleichtert,
wie wir gehört haben, das Ich dem Es die Bewältigungsarbeit, indem es Anteile
der Libido für sich und seine Zwecke sublimiert.
|
IV. 18. And from the struggle against Eros! It can hardly be doubted that the pleasure principle serves the id as a compass in its struggle against the libido — the force that introduces disturbances into the process of life. If it is true that Fechner’s principle of constancy61 governs life, which thus consists of a continuous descent towards death, it is the claims of Eros, of the sexual instincts, which, in the form of instinctual needs, hold up the falling level and introduce fresh tensions. The id, guided by the pleasure principle — that is, by the perception of unpleasure — fends off these tensions in various ways. It does so in the first place by complying as swiftly as possible with the demands of the non-desexualized libido — by striving for the satisfaction of the directly sexual trends. But it does so in a far more comprehensive fashion in relation to one particular form of satisfaction in which all component demands converge — by discharge of the sexual substances, which are saturated vehicles, so to speak, of the erotic tensions.62 The ejection of the sexual substances in the sexual act corresponds in a sense to the separation of soma and germ-plasm. This accounts for the likeness of the condition that follows complete sexual satisfaction to dying, and for the fact that death coincides with the act of copulation in some of the lower animals. These creatures die in the act of reproduction because, after Eros has been eliminated through the process of satisfaction, the death instinct has a free hand for accomplishing its purposes. Finally, as we have seen, the ego, by sublimating some of the libido for itself and its purposes, assists the id in its work of mastering the tensions. 61[Cf. Beyond
the Pleasure Principle, pp.276-8 above] |
| Haz İlkesi Libido İçin Olduğu Gibi Libidoya Karşı Savaşımda Da Hizmet Eder | ||
|
Bölüm
4 SONU |
(C) Aziz Yardımlı 1999 |
|
|
|
|