KASTLAR — HEGEL, "TARİH FELSEFESİ," S. 112.

“İlk Sınıf tanrısalın üretilmesini ve etkinleştirilmesini sağlayan Brahmanlar Sınıfıdır. İkinci kıpı, ya da ikinci Sınıf öznel Kuvveti ve Yiğitliği sergiler. Bu Kuvvet bütünün kalıcı olabilmesi ve başka bütünlere ya da devletlere karşı bütünlüğünü sürdürebilmesi için kendini geçerli kılmalıdır. Bu sınıf Savaşçılar ve Yöneticiler Sınıfıdır — Kschatriya —, gerçi sık sık Brahmanlar hükümete gelseler de. Üçüncü meslek erek olarak yaşamın tikelliğini, gereksinimlerin doyumunu alır ve kendi içinde tarım, tecim ve işleyimi kapsar — Vaisya Sınıfı. Son olarak dördüncü kıpı Hizmetçiler Sınıfı ya da Araçlar Sınıfıdır ki, işleri başkaları için kıt bir geçime yeterli bir ücret karşılığında çalışmaktır — Sudra Sınıfı (bu hizmet sınıfı aslında Devlette herhangi bir tikel örgensel sınıf oluşturamaz, çünkü üyeleri yalnızca bireylere hizmet ederler; işleri öyleyse dağınık tekil işlerdir ki, önceki sınıfın işine bağlanırlar).”

HİNDİSTAN: DOĞA YOLUYLA AYRIMCILIK — HEGEL, "TARİH FELSEFESİ," S. 112.

“Hindistan’da bireyin özsel olarak doğum yoluyla bir Sınıfa ait olması ve ona bağlı kalması gibi bir özgünlük ile karşılaşırız. ... Bu Kast ayrımlarında Özgürlüğün olgusallaşması görünüşü böylelikle bütünüyle yokolur. Doğumun ayırdığı şeyi özencin yeniden bir araya getirmemesi gerekir; bu nedenle Kastların kökensel olarak birbirleri ile karışmamaları ve evlilik yoluyla birleştirilmemeleri gerekir. Gene de Arrian (İndika, 11) bile yedi Kast sayar, ve daha sonraki zamanlarda herşeye karşın değişik Kastların birleşmesi yoluyla doğan otuzdan daha çoğu ortaya çıkarılmıştır. Çokeşlilik zorunlu olarak buna götürmelidir. Bir Brahmanın örneğin üç başka Kasttan üç kadınla evlenme izni vardır, yeter ki ilk karısını kendi Kastından almış olsun. Kastların böyle karışımlarından doğan çocuklar başlangıçta hiçbir Kasta ait değildiler; ama bir kral bu Kast dışı insanları bir yere uydurmak için bir çözüm aradı ve öyle bir çözüm buldu ki, bu aynı zamanda sanatların ve üretimin de başlangıcı oldu. Buna göre çocuklar belirli işleyim dallarına atandılar; bir bölümü örücüler oldu, bir başkası demir işledi; böylece değişik mesleklerden değişik sınıflar ortaya çıktı. Bu karışık Kastların en yükseği bir Brahmanın savaşçılar Kastından bir kadınla birleşmesinden doğandır; en altta olanı Chandâla Kastıdır ki, bunlar cesetleri kaldırırlar, suçluları idam ederler, genel olarak tüm kirli işlerle ilgilenmek zorundadırlar. Bu Kastın üyeleri dışlanır ve onlardan nefret edilir, ayrı olarak yaşamak ve başkaları ile birliktelikten uzak durmak zorundadırlar. Bir Chandâla yüksek birinin yolundan çekilmek zorundadır, ve her Brahmana uzaklaşmayanı vurup devirme izni verilir. Eğer bir Chandâla bir su havuzundan içerse, havuz arılığını yitirmiş olur ve yeniden kutsanması gerekir.”

TANRISAL BRAHMANLAR; YOGİLER — HEGEL, "TARİH FELSEFESİ," S. 114.

“Brahmanların ne olduklarını ve ne sayıldıklarını daha yakından anlamak için Dine ve tasarımlarına dönmemiz gerekir, ki bunu daha sonra yapacağız, çünkü Kastların haklarının birbirlerine karşı durumu temelini dinsel ilişkide bulur. Brahmã (eşeysiz) dinde en yüksek olandır, ama onun dışında birincil tanrılar Brahmâ (eril), sonsuz çoklukta şekil içindeki Vişnu ya da Krişna, ve Siva vardır; bu Üçlülük bir arada durur. Brahmâ en yüksektir; ama Vişnu ya da Krişna, Siva, ayrıca Güneş, Hava vb. de Brahm, e.d. tözsel Birliktirler. Brahm’ın kendisine hiçbir adak sunulmaz, ona tapınılmaz; ama tüm başka putlara dua edilir. Brahm’ın kendisi herşeyin tözsel Birliğidir. İnsanın en yüksek dinsel ilişkisi kendini Brahm’a yükseltmesidir. Eğer bir Brahmana ‘Brahm nedir?’ diye sorulursa, şu yanıtı verir: ‘Kendi içime geri düştüğümde ve tüm dış duyuları kapadığımda ve içimden Ôm dediğimde, bu Brahm’dır.’ Tanrı ile soyut birlik insanın bu soyutlanmasında varoluşa getirilir. Bir soyutlama başka herşeyi değişmemiş bırakabilir, tıpkı geçici olarak herkeste uyarılan tapınma gibi; ama Hintliler durumunda bu somut olan herşeye karşı olumsuz olarak çevrilir ve en yüksek durum Hintlinin kendini tanrı yapmasını sağlayan bu yükselmedir. Brahmanlar doğum yoluyla daha şimdiden Tanrısalın iyeliğindedirler. Böylece Kast ayrımı şimdide bulunan tanrılar ve sonlu insanlar arasındaki ayrımı da kapsar. Öteki Kastlar hiç kuşkusuz benzer olarak Yeniden Doğuşa katılabilirler; ama sonsuz yadsımalara, işkencelere ve kefaretlere katlanmak zorundadırlar. Yaşamın ve yaşayan insanın küçümsenmesi bunlardaki temel özelliktir. Brahman olmayanların büyük bir bölümü yeniden doğuş uğruna çabalar. Bunlara Yogiler denir. Dalai-Lama için Tibet’e yolculukta böyle bir Yogi ile karşılaşan bir İngiliz şunları anlatır: Yogi daha şimdiden bir Brahmanın gücüne ulaştıran yolun ikinci basamağına ulaşmıştır. İlk basamağı on iki yılı hiç oturmaksızın ya da uzanmaksızın sürekli ayakları üzerinde durarak tamamlamıştır. Başlangıçta kendini bir iple bir ağaca bağlamak zorunda kalmış, ve bu durum sonunda ayakta uyumaya alışıncaya dek sürmüştür. İkinci basamağı on iki yıl boyunca ellerini sürekli başının üstünde kavuşturarak geçirmektedir, ve tırnakları daha şimdiden ellerinin içinde büyümeye başlamıştır. Üçüncü basamaktan her zaman aynı yolda geçilmez; genellikle Yoginin bir günü beş ateşin, yani tüm gök bölgelerine göre dört ateşin ve Güneşin arasında geçirmesi gerekir; sonra ateşin üzerinde ileri geri sallanma gelir ki, üç saat ve üç çeyrek sürer. Bir keresine bu tür bir eyleme tanık olan bir İngilizin anlattığına göre, yarım saat içinde bireyin bedeninin her yanından kanlar akmaya başlar, aşağı indirilir, ve hemen orada ölür. Ama eğer biri bu sınava dayanabilmişse, sonunda diri diri gömülür, eş deyişle dik olarak toprağa batırılır ve üstü bütünüyle örtülür; üç saat ve üç çeyrek sonra dışarı çekilir, ve sonunda, eğer henüz yaşıyorsa, Brahmanın iç gücünü kazanmıştır.”

"YAŞLI İNEKLER İÇİN BAKIMEVLERİ" — HEGEL, "TARİH FELSEFESİ," S. 121-2.

“Eğer şimdi daha ileri gidip Dinin Hintlilerin Törelliğini ne düzeye dek sergilediğini sorarsak, verilmesi gereken yanıt birincinin ikinciden Brahm’ın kendi somut içeriğinden olduğu kadar ayrı olduğudur. Bizim için Din aslında bizim Varlığımız olan Varlığın bilgisidir, ve buna göre bilmenin ve istemenin tözüdür ki, bu sonuncuların belirlenimi bu temel tözün bir aynası olmaktır. Ama burada bu Varlığın kendisinin insan eyleminin içeriği olabilecek tanrısal erekleri ile Özne olduğu imlenir. Oysa insan eyleminin evrensel tözü olarak Tanrının Varlığının bir bağıntısının kavramı, böyle Törellik Hintliler durumunda bulunamaz, çünkü bilinçlerinin içeriği olarak tinsel olanı almazlar. Bir yandan erdemleri tüm eylemin soyutlanmasında, ‘Brahm olma’ durumunda yatar; öte yandan, onlarda her eylem dayatılan dışsal bir görenektir, içsel ‘Kendi’liğin dolaylılığı yoluyla özgür bir eylem değil; ve böylece Hintlilerin törel durumu, daha önce söylendiği gibi, kendini en aşağılık durum olarak gösterir. Bunda tüm İngilizler anlaşırlar. Hintlilerin Ahlakı üzerine yargımızda kendimizi yumuşaklık, sevecenlik, güzel ve duygu dolu düşlemleri yoluyla kolayca aldatılmaya bırakabiliriz; gene de düşünmeliyiz ki, bütünüyle yozlaşmış uluslarda sevecenlik ve soyluluk diyebileceğimiz yanlar vardır. Çin şiirleri vardır ki, en duygusal sevgi ilişkilerini betimlerler, en derin duygunun, alçakgönüllülüğün, çekingenliğin, terbiyenin anlatımlarını kapsarlar; ve bunlarla Avrupa yazınının kapsadığı en iyiler karşılaştırılabilir. Aynı şeyler birçok Hint şiirinde de karşımıza çıkar; ama Törellik, Ahlak, Tinin Özgürlüğü, kendi Hakkının bilinci bunlardan bütünüyle başka şeylerdir. Tinsel ve fiziksel varoluşun yokedilmesi kendi içinde somut hiçbirşey kapsamaz, ve soyut Evrenselliğe batışın Edimsel olanla hiçbir bağlantısı yoktur. Hilecilik ve kurnazlık Hintlinin temel karakteridir; aldatma, çalma, soyma, öldürme onun Töresinde yatar; utku kazananın ve efendi olanın önünde alçakgönüllülük içinde dalkavukluk ederken ve kendini bayağılaştırırken, yenilene ve boyun eğene karşı bütünüyle acımasız ve amansızdır. Hintlinin insanlığını niteleyen şey hiçbir hayvanı öldürmemesi, hayvanlar için, özellikle yaşlı inekler ve maymunlar için varsıl hastaneler kurması, ama bütün ülkede hasta ve yaşlılıktan zayıflamış insanlar için tek bir kurumun bile bulunmamasıdır. Hintli karıncaların üzerine basmaz, ama yersiz yurtsuz yoksulları ilgisizlik içinde açlıktan eriyip gitmeye bırakır. Brahmanlar özellikle töresizdir. İngilizlerin anlattıklarına göre, yalnızca yerler ve uyurlar. Birşey görenekleri tarafından onlara yasaklanmamışsa, kendilerini bütünüyle itkileri tarafından güdülmeye bırakırlar; kamu yaşamına katıldıkları yerde, kendilerini açgözlü, aldatıcı, kösnül gösterirler; kendisinden korkmaları gerekene karşı alçakgönüllülük içinde davranırlar ve bunun bedelini kendi astlarına ödetirler. ‘Aralarında tek bir dürüst insan tanımadım,’ der bir İngiliz. Çocukların büyüklerine karşı hiçbir saygıları yoktur; oğullar annelerini hırpalar..”

BOLLYWOOD (Bombay + Hollywood)
Üst kastlar pisliğin, ahlaksızlığın, yoksulluğun ortasında hedonisttirler, sefaletin ortasında bile eğlencesiz olamazlar, çünkü onu duyumsamak için Duyunç gerekir. Bu Hindistan için açıklanabilir bir olgudur. Orada bugün de yüz milyonlarca insan hayvan-altı sayılırlar, ve inekler, maymunlar, filler vb. tanrılaştırılır. Bin yılların granitleştirdiği KAST geleneği tarafından Duyuncu neredeyse bütünüyle köreltilmiş Hintli hemen hemen hiç değişmemiş, belki de daha da ağırlaşmış olan insan sefilliğini kendi sorunu olarak algılayamaz. Bu kültürde her nedense yeğin bir ulusal gurur duygusu göze çarpar ve bu sık sık ve yerli yersiz dile getirilir.

BOLLYWOOD (Bombay + Hollywood)

Üst kastlar pisliğin, ahlaksızlığın, yoksulluğun ortasında hedonisttirler, sefaletin ortasında bile eğlencesiz olamazlar, çünkü onu duyumsamak için Duyunç gerekir. Bu Hindistan için açıklanabilir bir olgudur. Orada bugün de yüz milyonlarca insan hayvan-altı sayılırlar, ve inekler, maymunlar, filler vb. tanrılaştırılır. Bin yılların granitleştirdiği KAST geleneği tarafından Duyuncu neredeyse bütünüyle köreltilmiş Hintli hemen hemen hiç değişmemiş, belki de daha da ağırlaşmış olan insan sefilliğini kendi sorunu olarak algılayamaz. Bu kültürde her nedense yeğin bir ulusal gurur duygusu göze çarpar ve bu sık sık ve yerli yersiz dile getirilir.